Dit chalet ligt tenmidden van weiden en bossen, op ±1400 m hoogte, omlijst door een majestueuze bergwereld. Hier kunt u genieten van de pure natuur, in het hartje van de Alpen. Diverse wintersporten kunnen hier van december tot en met 1 mei worden beoefend. Omdat wij heel centraal tussen de skigebieden in liggen bent u niet van één skigebied afhankelijk.

 

De sneeuwzekere skigebieden van Anzére, Crans Montana, Nendaz,Verbier en Veysonnaz liggen tussen de 1500 en 3500 meter hoogte en ca. 15 tot 30 minuten afstand rijden met de auto, maar ook de iets kleinere skiegebieden zoals, Belalp, Nax, Arolla, St.Luc, Vercorin, Grimentz en Zinal, met minder dan 1uur rijden, zijn zeker de moeite waard!

 

Parkeergelegenheid voor meerdere auto's bij het chalet en rondom het chalet is veel ruimte. In de tuin of op het terras kunt u uw stoel neerzetten om te genieten van de winterzon.

 

De busverbindingen worden door de regionale busonderneming gewaarborgd.

 

In ons zeer zonnig gelegen chalet en fantastisch onontgonnen terrein in de achtertuin, bieden wij een fantastische uitvalsbasis voor de mooie toerskitochten voor de enigszins ervaren toerskiër en off-piste skiër. Direct vanuit het chalet maak je schitterende toertochten met prachtige uitzichten, als beloning uitdagende afdalingen. Dat betekent overdag lekker calorieën verbranden en buiten spelen, 's avonds relaxen.... gevolgd door een relaxed etentjes in een lokaal restaurantje of thuis voor de houtkachel van ons chalet Ursa Minor.

 

In de wintermaanden sneeuwschoenen en fun-carvs beschikbaar. (te huur in overleg)

 

Toerski en snowshoe in de nabij gelegen skigebieden:

 

- vermijd de drukte en geniet van ongekende stilte

 

- indrukwekkende natuur, betoverende bossen

 

- heel erg de moeite waard: probeer het eens

 

- alleen of met een gids

 

- ideaal voor januari, maart en april.

 

Publicatie van dichtstbijzijnd skigebied Anzére: (bron: Skimagazine)

 

Gelegen in het Wallis pal naast grote broer Crans-Montana ligt ietwat verstopt voor de grote toeristenstroom, Anzére. Het kleine Zwitserse bergdorp vindt het wel prima om een beetje in de anonimiteit te zitten en behoudt juist daardoor haar charme.

 

Het Rhônedal kent voor mij niet veel geheimen. Het brede dal vormt ten slotte de toegangspoort tot tal van grote en minder grote skigebieden in het Wallis. Skigebieden met klinkende namen als Zermatt, Saas-Fee, Verbier en Crans-Montana, wie kent ze niet. Stuk voor stuk grote wintersportplaatsen met historie en faam. Ondanks dat mijn persoonlijke voorkeur in het Wallis meer uitgaat naar de kleinere skidorpen als Zinal en Grimentz in het Val d'Annivers of het diep verscholen Arolla in het Val d'Hérens, heb ik ze allemaal geskied. Een paar plekjes stonden nog op mijn verlanglijstje, Ovronnaz bijvoorbeeld maar zeker ook Anzére moest worden toegevoegd aan de lange lijst met ooit bezochte skigebieden.

 

Veel zonuren. We rijden eenvoudig en snel naar Sion vanwaar de weg omhoog gaat naar Anzére. Al slingerend tussen wijnranken en vrijstaande chalets stijgen we snel boven het Rhônedal uit. Het uitzicht wordt steeds mooier, diep beneden het groene dal en aan de overkant de majestueuze pieken van de hoogste bergen in het Wallis. Er ligt niet heel veel sneeuw op de lagere flanken, maar eenmaal boven de duizend meter neemt de hoeveelheid wit sterk toe. We bevinden ons aan de zuidkant, dus zonzijde van het dal hetgeen betekent dat je veel zonuren scoort en bijna alle afdalingen in de zon skiet, maar voor de sneeuwkwaliteit is het natuurlijk niet de meest gunstige zijde. Het is kerst en de winter is goed begonnen en doordat het goed koud is geweest, hebben de sneeuwkanonnen volop kunnen produceren. We maken ons geen zorgen en als we Anzére binnenrijden weten we het zeker: dit wordt een goed dagje voor "een kleintje wintersport".

 

Kopen, huren en lessen. We ontmoeten Sandra, een Nederlandse die uit liefde voor een stoere Zwitser en voor de bergen en het snowboarden, in Anzére is neergestreken. Ze runt een lokale sportshop onder de naam Glycérine Sport. Je kunt er vooral snowboardspullen kopen, maar Glycérine verhuurt ook en ze werken samen met de Ecole de Ski Internationale voor je ski- en snowboardlessen. Het is prime time dit weekend van de kerstvakantie met net aangekomen gasten die zo snel mogelijk de piste op willen en dus materiaal willen passen.

 

Tussen alle bezigheden door regelt Sandra onze skipassen en staat Steve voor ons klaar die ons als plaatselijke skileraar op sleeptouw neemt. Bovendien krijgen we een tip voor de lunch.

 

Groter dan je denkt. Met een eitje worden we het gebied in getakeld. Het is de enige lift die direct vanuit het dorp vertrekt. Buiten de hoogseizoenen geen probleem, maar op drukke weekends is één lift vanuit het dorp eigenlijk te weinig. Op de tekentafel ligt het plan voor een tweede lift al klaar en de besluitvorming wordt snel verwacht. Milieu-aspecten, kosten en lokale belangen vertragen het proces, maar met een beetje geluk komt er komende winter een lift vanaf de lagergelegen parkeerplaats Pralan.

 

In twee secties staan we op Pas de Maimbre op 2362 meter, net iets onder het hoogst bereikbare punt Le Bâte op 2420 meter verderop in het gebied. Pas de Maimbre is het uitgangspunt voor het gebied. Hier start de skischool, ook voor beginners, want er ligt een vrij groot plateau waar je zorgeloos je eerste bochtjes kunt leren en een langzaam touwliftje. Wij dalen af en genieten van brede cruisers en pittige rode afdalingen. Steve leidt ons efficiënt door het gebied zodat we snel een indruk krijgen van wat Anzére te bieden heeft. Al snel merk ik op dat het gebiedje ondanks het formaat van "slechts" 40 kilometer piste groter is dan het pistekaartje en de statistieken doen vermoeden. Bovendien zijn de pistes gevarieerd en bieden ze stuk voor stuk een fantastisch uitzicht.

 

De dalafdaling terug naar Anzére (Masques) loopt langs indrukwekkende rotspartijen en vraagt om een lekker tempo. Het sneeuwdek is in topvorm: een goede onderlaag van kunstsneeuw met een strak geprepareerde toplaag van verse sneeuw. Steve wisselt voor- en achteruitskiën vloeiend af en demonstreert de nieuwe manier van skiën: speels, jeugdig, afwisselend en minder strak wat betreft techniek. Zijn twintips zwieren over hobbels en door kuilen en af en toe maakt hij er handig gebruik van om hele delen zwevend af te leggen. Het funpark lonkt en we spreken later op de dag met Steve af om daar nog wat te fotograferen.

 

Ruig. Via een aantal liften komen we via Duez op Le Bâte. Vanaf hier loopt een lange piste naar Les Rousses op 1770 meter. Vanaf de piste zien we de liften en pistes van Crans-Montana liggen. Een aaneensluiting zou tot de mogelijkheden kunnen behoren, maar als het aan mij ligt komt die er nooit. Het samenvoegen van skigebieden is wel erg in de mode, maar of je er als gebruiker altijd beter van wordt, is nog maar de vraag. Nu is het ruige deel tussen de twee gebieden het domein van de toerskiër, de sneeuwschoenwandelaar en de rustzoeker. Door een paar liften zal dit ongerepte stuk natuur voor altijd verloren gaan. De bergen zijn in dit deel van het gebied anders. Zijn de hellingen onder Pas de Maimbre glooiend en gelijkmatig met weinig rotsen en kloven, hier is het wilder met diepe spelonken en loodrecht rotspartijen. De piste gaat eerst door de Combe de Serin en slingert dan rond de rotsen en uiteindelijk door het bos omlaag. Prachtig; elke bocht levert iets nieuws op.

 

We ontmoeten Steve weer, die net Privé-les heeft gegeven aan twee beginners onderaan het funpark. Met zijn vrienden François en Norman zoeken we de beste schansen. Na twee, drie rondjes komen ze los en springen ze de ene truc na de andere. Aan het eind van het park staat een enorm grote boomstam ingegraven. De bedoeling is om de zogehete jib paal zo hoog mogelijk te raken en dan weer te landen. Met verbazing kijk ik toe hoe ze vier, vijf meter hoog tegen de stam opspringen en moeiteloos achteruit weer neerkomen.

 

Diep onder ons ligt het Rhônedal, waar het gewone Zwitserse leven gewoon doorgaat, tegenover ons meer dan twaalf toppen boven de vierduizend meter waaronder de Mont Blanc. Ik snap wel dat Sandra verliefd is geworden...

 

Le Grenier de Zalan

 

De beste plek voor een rustieke lunch of drankje aan het eind van je skidag is zonder meer het leuke chalet Le Grenier de Zalan. Deze prachtige hut ligt aan de rand van het bos, direct aan de route van de sneeuwschoenwandelaars. Om er skiënd te komen moet je onderaan skilift Luis een stukje afdalen en het wandelpad volgen. Het uitzicht is er fenomenaal, het terras zonnig en als je wilt kun je er ook overnachten. In de nok van het chalet is een romantische tweepersoonskamer die vooral dienstdoet als honeymoon suite. Voor groepen zijn er acht bedden in een gemeenschappelijke ruimte. Opvallend en natuurlijk heerlijk ontspannen is de grote hottub buiten voor de deur.

 

 

Volg ons online

Display Menu